DonKhaen

Op 5 kilometer zuidoostelijk van de plaatse Phayakkaphum Phisai, op 15 28 24 Noorderbreedte en 103 14 11 Oosterlengte ligt het dorpje DonKhaen. Een klein plaatsje gelegen in het noordoosten van Thailand, de streek die door de Thai I-Saan genoemd wordt.

        

DonKhaen ligt op de uitgestrekte semi-aride hoogvlakte (halfdroog en dorre vlakte), die aan Laos en Cambodja grenst. In alle opzichten een bijzonder gebied, dat nog niet door toerisme is ontdekt en zeer rijk is aan traditionele cultuur, vooral uit de Khmerperiode. Het is het armste en meest traditionele deel van het koninkrijk waar het leven nog steeds eenvoudig is en ‘traditioneel Thais’. De dagen gaan langzaam voorbij en de mensen zijn vriendelijk en open. Het lijkt of de tijd hier heeft stil gestaan, of de vooruitgang en welvaart van veel andere delen van het land grotendeels aan de I-Saan zijn voorbijgegaan. De Thaise geschiedenis en cultuur bepalen hier de gang van alledag.

Het land bestaat voornamelijk uit landbouwgebieden, met hier en daar een stad. Het grote Khorat-plateau is gelegen midden in de driehoek Nakhon Ratchasima, Khon Khaen en Ubon Ratchathani. De bewoners van dit gebied hebben zich altijd onafhankelijk opgesteld en ondanks hun vaak bittere armoede, bezien ze het leven met opgewektheid. De meesten leven nog vrijwel net als hun voorouders en proberen op de uitgeputte bodem hun kostje bijeen te scharrelen. De boeren voeren op de onvruchtbare grond een harde strijd om het bestaan. Hun oorsprong gaat terug tot de tijd, dat Laos vazalstaat van Siam was; de bewoners van de I-Saan spreken nog steeds een Thais dialect dat veel op het Laotiaans lijkt. Velen komen oorspronkelijk uit Laos en noemen zichzelf en hun taal schetsend Lao, hoewel ze beledigd zijn als andere Thai dat ook doen. Het noordoosten is met 20 miljoen mensen het dichts bevolkte en armste deel van het land.

        

Nergens in Thailand is de economie zo afhankelijk van de landbouw. Het gevolg hiervan is dat de ouderen in de dorpen blijven en de jeugd wegtrekt. Velen gaan naar Bangkok om daar hun geluk te beproeven met de hoop dat men rijk kan terugkeren naar hun geboortestreek. De realiteit is echter anders. De meeste meisjes belanden in de prostitutie of in fabrieken, die doen denken aan concentratie kampen. Hierdoor blijft de ontwikkeling in de dorpen achter en wordt de bevolking steeds armer. De inwoners van DonKhaen, die ongeveer uit 500 personen bestaat, zijn voornamelijk rijstboeren, zo’n 95%. De rijst is hun enige bron van inkomsten, maar vooral ook hun eigen voedsel. Wie geen rijst verbouwt, geen land heeft, heeft dus ook niets te eten. Normaal is er één rijstoogst per jaar. Dit komt door de regentijd die in juni/juli begint. Bij een vroege aanvang van de regentijd, bijvoorbeeld eind mei, is het mogelijk om twee oogsten te genereren. Doch dan zal de rijstopbrengst niet geweldig zijn. De kunstmest die moet worden gebruikt is naar verhouding erg duur en de rijstprijs zo laag, dat er bij een slechte opbrengst vaak geld bij moet. DonKhaen bezit van origine geen fruitteelt, doch aanplanting van fruitbomen zou voor de bevolking een aanvulling kunnen zijn op hun eigen voedselpakket en op de inkomsten. De meeste gezinnen, gemiddeld bestaande uit vier personen, hebben wel enkele kippen, maar de meestal magere exemplaren die er rondlopen, leggen weinig of geen eieren en als maaltijd, zijn ze net voldoende voor twee personen. In het dorp zelf was een varkensfokker met drie varkens. Hij was voor Thaise begrippen welgesteld en diende als slager voor het dorp. Inmiddels is de slager met zijn gezin vertrokken. Voor de algemene levensbehoeften kan men terecht op de plaatselijke markt in Phayakkaphum Phisai. Daar haalt men datgene voor de dagelijkse maaltijd, zoals kip, rund, groente, kruiden etc. waar men niet vanuit eigen kwekerij in kan voorzien, tenminste, voor zover men het zich kan veroorloven.

    

Over het algemeen bestaat de dagelijkse maaltijd uit rijst en eventueel zelf geteelde groente. Het leven speelt zich af van zonsopgang tot zonsondergang en is gestoeld op de bereidingen en voorziening van het dagelijks voedselpakket. Als er een goed rijstjaar is, dan heeft men de mogelijkheid om het extra verdiende geld te besteden aan kleding, scholing of aanschaf van werktuigen voor de verbouwing van rijst, doch vanwege schrale grond is dit een zeldzaamheid.



Deze website werd mogelijk gemaakt door:

en het Twente Golf Event namens:




29 - 01 - 2013

Bezoek januari 2013


Hallo Beste Vrienden in Nederland, Het was weer een leuk ritje naar DonKhaen en terwijl ik...